Wat speelt er echt onder de supporters? Wie kan dat beter verwoorden dan de supporters zelf? Vanuit onze betrokken achterban is een bijzonder initiatief ontstaan: de supporterscolumn. Geregeld deelt één gepassioneerde fan zijn of haar gedachten, gevoelens, opinies en ervaringen, rechtstreeks uit het hart van de tribune. Deze columns worden zonder aanpassingen, maar binnen de perken, overgenomen en krijgen een podium op de officiële website van Vitesse. 

De tweede column is geschreven door: Willem Andrée

Het is altijd een irritante vraag. Waar was jij, toen…?

Waar was jij toen de Berlijnse muur viel?

Waar was jij toen de vliegtuigen zich in de Twin Towers boorden?

Waar was jij toen Theo van Gogh werd vermoord? 

Irritante vragen, want meestal weet ik niet meer waar ik was op grootse momenten in de wereldgeschiedenis.

Maar vanaf nu weet ik het wel. Vanaf nu kan ik direct antwoorden. Een prachtig antwoord, vind ik zelf. 

De dag begint grijs, koud en mistig. Kloteweer om precies te zijn. Met de kraag omhoog loopik naar de plek waar ik moet zijn. Ik mompel zacht ‘gadvedamme’ als slagregen mij in het gezicht slaat en de wind onbarmhartig tussen een stukje das en kraag doordringt. Ik loop langs drie vlaggen die luid klapperen waardoor ik nog meer spetters in het gezicht krijg. Ik steek over. Een auto zoeft toeterend achter mij langs, waarschijnlijk vindt-ie dat ik sneller moet rennen. Omdat ik vind dat hij overdrijft, hef ik de vuist. Zonder consequenties, want welk zinnig mens stapt er met dit weer uit de auto om op een industrieterrein ruzie te gaan maken. 

Ik trek een sprintje naar waar ik moet zijn, naar waar het warm is, maar word eenmaal binnen niet minder chagrijnig. Ik weet namelijk al dat ik flink moet gaan dokken.

Ik schud de kop droog en kijk of ik snel aan de beurt zal zijn. Nee. Ook dat zit tegen. Wat doet een mens dan? Telefoon pakken. De gezichtsherkenning opent het scherm en daar komt de tekst ‘Vitesse vindt nieuwe aandeelhouders’. Ik lees en lees. Ongeloof. Dan kijk ik om mij heen, geen juichende mensen. Op de plek waar ik ben doet iedereen of er niks aan de hand is.Nog verder lezen. De app-groepen met Vitesse-vrienden ontploffen. Het besef dringt door. Bellen met een Vitesse-maatje. ‘Ja, het is waar’, zegt hij. ‘En ze omzeilen met deze constructie de KNVB. Het is in een keer goed.’ 

Een vriendelijk vrouw komt naar de kassa, ze zegt dat ik vrolijk maar ook ietwat vreemd uit de ogen kiek. En dat het ruim 500 euro kost. Kan mij niks schelen. Ik reken af, vraag niet om de specificaties. Ik wil verder kijken op de socials, in de kranten, appjes beantwoorden. Mijn pa bellen. 

Buiten direct een pets wind in de bek, opnieuw een bak regen over mij heen. Kan mij niks schelen. Ik loop naar de auto, die ook nog eens gewassen blijkt door de garage. Daar mag ook wel voor dat geld. Ik kijk om mij heen, zie ik de zon schijnen?

Waar was ik toen Vitesse werd gered? Waar was ik toen het nieuws kwam dat vijf investeerders de club van de ondergang redden? Waar was ik toen - na drie jaar ondraaglijke onzekerheid - het verlossende nieuws kwam?

Op een grijs en grauw industrieterrein tussen Presikhaaf en Industriepark Kleefse Waard. Op Veldhoven, bij de auto-garage, om precies te zijn; vanaf nu is het de mooiste plek op aarde.

(In)tikken veur Vites; editie 2

laatste nieuws

Nieuwe aandeelhouders stellen zich voor

Nabeschouwing Vitesse Voetbal Academie week 4